Cathelijne van den Bercken

Guatemala 2007

Maandag 22 januari 2007 ben ik voor vijf weken naar Guatemala vertrokken. Theo is twee weken later aangekomen. De twee weken dat ik er alleen was heb ik Spaanse les gevolgd in San Pedro La Laguna en heb ik bij een familie thuis gelogeerd. Daarnaast heb ik in San Pedro vrijwilligerswerk gedaan voor het project Niños del Lago. Na twee weken ben ik Theo op gaan halen in Guatemala City en hebben we drie weken samen door het land gereisd. Op deze pagina kun je onze ontdekkingen volgen.

——————————————–

Ciadad de Guatemala, 22 januari 2007

Het was een lange vlucht, via Houston. We vlogen over Canada en het was een hele heldere dag. Ik realiseer me weer even van daarboven hoe mooi onze aarde is. Grote bevroren meren liggen als grillige witte vlekken in het donkere landschap. Pal over Ottawa, het zier er koud uit daar. Dan over de Verenigde Staten, Cleveland. Hier is het landschap tegenovergesteld van het Canadese landschap: rivieren slingeren zich als donkere linten door het witte landschap.

Ik lees de hele Duitse gebruiksaanwijzing van mijn nieuwe camera. Ik ben blij dat ik ontdek hoe ik digitaal een analoge film met hoge kleurverzadiging kan nabootsen. Na een paar slechte B-films (de enige titel die ik kon onthouden was Material Girl) komen we in de avond aan in Houston. Vlug door de douane, mijn spullen van de band pakken en opnieuw inchecken. De anderhalf uur is net genoeg. Dan nog 2 uurtjes naar Guatemala City.

Het is 10u in de avond als ik aankom. Ik heb van te voren een nacht geboekt in een guesthouse en de taxi staat klaar op het vliegveld. Het guesthouse is een antiek huis, in een zijstraat, ingericht als museum. In de patio een groen binnentuintje. Ik wordt erg gastvrij ontvangen. Mijn kamer is zeer kleurrijk en versierd met allerlei Guatemalteekse stoffen en kleuren. Het is een goed begin van mijn reis.

——————————-

San Pedro la Laguna, 23 januari 2007

Ik ben goed aangekomen, in San Pedro. Van Guatemala City via Solola en Panajachel een paar uur in de chicken bus. Een oude Amerikaanse schoolbus die in alle kleuren van de regenboog geschilderd is. De bankjes staan nog net zo als toen het een schoolbus was en er past een heel Guatemalteeks gezin op met 2 kinderen op 1 bankje. Er was geen andere optie en het viel wel mee (voor mij). Ik kwam net niet met m´n knieën tegen de volgende stoel.

San Pedro is een leuk stadje dat heel mooi aan het meer Atitlan ligt, op 1500 m. Het was een half uurtje in een blauw piepschuimen bootje van Panajachel dat aan de andere kant van het meer ligt.

 

Ik heb maar even want ik wil voor het donker ´thuis´ zijn. Ik woon bij een familie (Cecila en Antonio) met 2 dochters (Ruth en Marielena) en een hondje (blacky). Morgenochtend 8u begint m´n Spaanse les. De eigenaar van de Spaanse school, Ramon, zag op mijn formulier dat ik grafisch ontwerper ben. Ze hebben een folder nodig en hij heeft gevraagd of ik die wil maken. Hij stelde voor om uren te ruilen. Prima, dat is voor mij niet zo veel moeite.

 

We gaan zo eten. Ik weet nog niet wat, maar wel een plato tipico. Vanochtend was mijn ontbijt ook een plato tipico: frijoles frito (bruine boontjes gebakken en dan gepureerd), platano frito (schijfjes bakbanaan gebakken), een stukje verse kaas, gebakken ei en verse jus d´orange met toast. Erg lekker allemaal.

Het weer is hier erg aangenaam, 25 graden overdag en volop zon.

——————————–

San Pedro la Laguna, 25 januari 2007

De Spaanse les is erg intensief, van 8u tot 12u in de ochtend. Ik merk dat ik veel vergeten ben. Het gaat goed en ik leer veel elke dag. Ik heb les van Clemente, hij wil graag dat ik veel leer in anderhalve week. We oefenen veel conversatie en ik schrijf veel in mijn schrift. Clemente wil dat mijn schrift aan het eind van volgende week helemaal vol staat. www.sanpedrospanishschool.com

 

Het is erg leuk om bij een gezin thuis te logeren en zo het Spaans te oefenen en het dagelijks leven een beetje mee te maken. Elke dag eet ik ontbijt, lunch en diner met hen samen. Het ontbijt bestaat uit een groot bord overheerlijke fruitsalade (ananas, papaya, meloen en watermeloen) of een gigantisch glas vol met een fruitshake en daarnaast wat toast met appeljam en queso de mani (pindakaas). Volgende maand is het seizoen van het fruit en dan zullen er heel veel overheerlijke mango´s te krijgen zijn!

San Pedro is eigenlijk meer een dorp dan een stadje. De meeste wegen zijn van zand en ´s ochtends kraaien de hanen iedereen wakker. Het meer is erg mooi, vooral aan het eind van de middag vlak voordat de zon onder gaat. San Pedro is aan de noordkant van het meer en dat geeft mooi blauw licht.

 

Het is hier koeler dan ik dacht. De hele ochtend heb ik in de schaduw les gehad. Met een hemdje, T-shirt en vestje is het nog wat fris. In de zon is het wel lekker warm. De school is een tuin die in verschillende niveaus naar het meer loopt. De les wordt privé gegeven in een open hutje met strodak of in de buitenlucht onder de bomen. Erg inspirerend.

De school waar ik les heb, heeft een project waarbij 30 kinderen van arme gezinnen les krijgen. Er staat in de tuin een houten schoolgebouwtje waar ze les krijgen. Dit wordt allemaal gesteund door de Spaanse school en door buitenlandse studenten. Ik weet nog niet precies hoe het zit. Vanmiddag ga ik mee op bezoek naar de families van de kinderen.

——————————

San Pedro la Laguna, 26 januari 2007

  

Naast de Spaanse les in de ochtend, ben ik ondertussen elke middag aan het werk als vrijwilliger voor de school waar ik les heb. Ramon, de eigenaar van deze school heeft op het eigen terrein een schooltje neergezet waar 30 kinderen elke dag les krijgen. Dit zijn kinderen die vroeger geen kans hadden om naar school te gaan. Omdat de ouders dat niet konden betalen. Of bijvoorbeeld omdat ze moesten werken om geld voor het gezin te verdienen. www.ninosdellagosanpedro.org

Gisteren hebben we 5 gezinnen bezocht. Elke donderdag gaat een van de leraren van de Spaanse school een paar gezinnen bezoeken. Ze krijgen ieder een zak vol etenswaar, mais, suiker, bonen, bloem, boter, en bakolie. Dit is kleine ondersteuning van de gezinnen. Het is belangrijker dat de kinderen les krijgen en zich zo beter kunnen ontwikkelen dan wanneer ze op deze jongen leeftijd zouden moeten werken. De individuele ontwikkeling en creativiteit wordt erg gestimuleerd. Wie weet zit hiertussen de nieuwe president van Guatemala.

Ik ben bezig met het ontwerpen van een folder, fotograferen van de kinderen en de families. Ramon zit vol ideeen en weet iedereen te inspireren en te strikken. Hij zag www.cathysdiscoveries.comen kwam met het idee om een fundraising picnic te organiseren. Dus volgende week vrijdag ga ik een ´picnic del mundo´ maken voor de studenten van de Spaanse school. De opbrengst wordt besteed aan het kopen van nieuwe schriften, boeken en pennen voor de Niños del Lago.

 

 

——————————–

San Pedro la Laguna, 29 januari 2007

Ik voel me al vrij comfortabel als ik in het Spaans een gesprek moet voeren. Vanochtend heb ik voor de hele groep van 25 studenten en 25 docenten, in het Spaans de picknick van a.s. vrijdag aangekondigd. De school is behoorlijk groot. Het is een tuin, gevormd door terassen met exotische planten. De tuin loopt helemaal tot aan het strand van het meer. Elke dag kies ik zelf in welke cabaña ik les wil hebben. Een beetje in de zon, een beetje schaduw en met uitzicht op het meer. Mooier kan niet. Ik laat Clemente Oost-Indische kers proeven. Dat groeit hier in de tuin. Hij vind het erg vreemd om een bloem te eten, maar hij vind het wel lekker.

 

Cecilia kan goed koken. Elke dag eten we wat anders. Dat is niet altijd zo bij andere gastgezinnen. Dan krijg je voor ontbijt rijst met bonen, voor lunch rijst met bonen en voor avondeten… rijst met bonen. De maaltijden van Cecilia zijn vrij eenvoudig, smaakvol en vers gemaakt. Wat ik mis zijn verse groentes. Voor ontbijt heb ik wat extra fruit gevraagd voor de vitamines want ik heb een flinke verkoudheid. Tot nu toe was het ontbijt American pancakes met honing, of toast met jam en pindakaas, of muesli met yoghurt. Dus tijd voor weer wat gezonders.

 

Blacky is een beetje zielig. Hij woont, slaapt, eet en poept op het dakterras. De drollen halen ze elke dag weg. Er zijn hier veel zwerfhonden en de familie is bang dat Blacky aangevallen zal worden als ze met hem gaan wandelen. Bij Ramon woont een gestreept poesje met een dikke pluimstaart: Estrella. Ze krijgt weinig aandacht, ze is voor het gezin gewoon aanwezig. Ze zit gezellig bij me op schoot als ik aan het werk ben achter de computer. Ze is te jong uit het nest gehaald want ze duwt continu met haar voorpootjes op mijn zachte broek. Ramon heeft hier gelukkig een ADSL verbinding, dus ik kan af en toe met Theo chatten. Dat is wel wat leuker dan alleen mailen. Ik kijk er naar uit dat ik hem volgende week weer zie! Hij mailt me de Photoshopfile van mijn eigen computer met het ontwerp van mijn website. Zo heb ik een basis voor de websites van de school en van de Niños del Lago. Wat geweldig he, dat internet.

Theo gaat spullen voor de school van de Niños del Lago meenemen. Bij nader inzien denk ik dat het beter is als hij geen pennen en schriften meeneemt. Die zijn hier goedkoop, dus die kopen we hier wel. Bovendien is dat ook goed voor de economie. Hij kan beter tweedehands spullen meenemen en spullen die hier niet gemakkelijk te krijgen zijn. Het belangrijkste dat de school nodig heeft zijn Spaanse leesboeken, dat is wat lastiger. Daarna het belangrijkste zijn vitamines, medicijnen en tandpasta, speciaal voor kinderen. Verder alles dat een kind nodig heeft om zich individueel te kunnen ontwikkelen. Dus heb je spullen over, kinderkleding, rugzakken (voor school), lesmethodes (met name rekenen en schrijven), een wereldkaart, speelgoed, spelletjes, puzzels… Geef ze mee aan Theo, hij vertrekt maandag 5 februari.

_______________________________

San Pedro la Laguna, 30 januari 2007

 

Vandaag gaan twee kinderen van de Niños del Lago naar de tandarts. De Spaanse school zorgt niet alleen voor onderwijs maar ook voor de gezondheid van de kinderen. Elke pauze krijgen ze vitamines. 2x per jaar gaan ze naar de tandarts. De tandarts heeft een speciale prijs voor de Niños del Lago. Een consult bijvoorbeeld kost hen Q20 (ongeveer E2), als er een gaatje gevuld moet worden dan kost dan ongeveer Q25 extra (E2,50). Voor ons weinig, voor hen veel. De kinderen poetsen alleen hun tanden als ze ´s middags op school zijn. Thuis hebben ze geen tandeborstel en tandpasta.

 

Het huis waar ik tijdelijk woon heeft vanaf het dakterras heel mooi uitzicht over het meer. Het meer is ontstaan uit een krater van een gigantische vulkaan. De krater is volgelopen met water. Later zijn er op de rand van de krater nieuwe, kleinere vullkanen ontstaan. Die zijn nu nog duidelijk zichtbaar als bijna perfecte konisch gevormde bergen. Een van de vulkanen iis nog vrij actief. Ik loop 10 minuten naar school, over een straat met klinkers en daarna een zandpad. Naast tuktuks, zijn pickup trucks de locale taxi´s. Mensen, dieren, matrassen en al het andere dat vervoert moet worden, gaat achterin.

 

Guatemala is beroemd om z´n koffie. Rondom Lago Atitlan groeit volgens de inwoners de beste koffie van Guatemala. Overal in het dorp zie je de bonen op het kale velden te drogen liggen. Klaar om vervoert te worden naar de grote koffiebranderijen.

Omdat ik in het huis van Ramon aan het werk ben, kan ik regelmatig dit weblog updaten en foto´s erop zetten. Dat zal wel anders zijn als Theo en ik vanaf volgende week rond gaan reizen.

________________________________

San Pedro la Laguna, 1 februari 2007

Alles goed hier, mijn griep is over. Ik verdeel m´n tijd tussen naar school gaan, eten, ontwerpen, foto´s maken en slapen. Klinkt saai, maar het is erg inspirerend om dat hier te doen, in de zon in een dorp aan een prachtig meer met uitzicht op vulkanen.

Theo heeft al heel wat spullen verzameld voor het project voor de Niños del Lago, met hulp van o.a. de buren. Theo heeft een upgrade op z´n vliegticket geregeld. Nu mag hij 32 kg spullen meenemen. Hij heeft al tandeborstels, tandpasta, spelletjes en vitamines. Voor het updaten van de hopeloos verouderde website zou ik heel graag een simpele digitale camera willen geven. Wie heeft er nog een oude digitale camera van 3 of 4 megapixels liggen?

______________________________

San Pedro la Laguna, 3 februari 2007

 

 

Vanochtend heb ik mijn laatste Spaanse les gehad, aan het strand. Het meer ziet er elke dag anders uit. Ik voel me nu wel comfortabel als ik Spaans moet spreken. Ik vind het jammer dat de les afgelopen is, ik heb nog zoveel vragen en ik wil nog meer leren. Een andere keer.

 

Het menu:

gazpacho (España)
salade cuit de Oumnia (Morocco)
ensalada de Cecilia (Guatemala)
saté ayam (Indonesia)
fagioli con basilico (Italia)
beurre de persillade (Francia)
arroz – tortillas – pan (Guatemala)
vruchtenkruimelgebak (Hollanda)

Gisteravond was de picknick, 25 gasten en 5 docenten van de school… Donderdag had ik door het hele dorp A4-posters opgehangen. In de school heb ik flyers uitgedeeld. De picknick was erg gezellig, en het eten was een succes. De locals vonden de pindasaus wat vreemd, maar wel lekker. Verder heeft iedereen vooral van de crumble met ananas gesmuld. Het voorbereiden was veel werk, in een keuken die ik niet ken. Bovendien is er boven in het dorp groot feest. Rosa is de vrouw des huizes, die haar keuken voor mij beschikbaar stelde. Ze heeft de meeste pannen en schalen uitgeleend aan familie boven in het dorp. Het was dus heel wat georganiseer voor mij om al de gerechten voor elkaar te krijgen. Gelukkig had ik ´s ochtends hulp van Andrea, de oudste dochter van Rosa. We zijn samen naar de markt geweest. Ik wilde graag niet alleen daarheen, anders zou ik veel meer voor de ingredienten moeten betalen dan mensen van hier. Alle ingredienten heb ik gemakkelijk kunnen krijgen. Bruine boontjes voor de Italiaanse salade waren het gemakelijkst. Blikjes met een plaatje van bonen en het woord frijolles erop. Kan niet missen. Dacht ik. Ik had niet gelezen dat er ook nog op stond ´con chicharron´. Daar kwam ik pas achter toen ik het blikje opende. Er lag een laagje van een soort groente op… Rosa legt uit dat het varkenshuid is. Ik heb het er maar uitgevist. Daarna had ik hulp van Per en Marie, die ook bij Cecilia in huis logeren. Af en toe kwam er iemand van de school ook helpen. Het was net op tijd klaar voor mijn Spaanse les van 14u.

       

       

       

      

Ik ben nu de laatste dingen aan het wijzigen voor de folder van de Spaanse school. Ik heb van alle niños uit het project een portret. Die komen later op de website van de niños met hun verhaal erbij.

_____________________________

San Pedro la Laguna, 4 februari 2007

 

 

Vandaag (zondag) was ik op de markt van Chichicastenango, de grootste markt van Guatemala. Een overdosis aan kleuren! En mooie stoffen. Ik heb kleurrijk geborduurde stoffen gekocht en een ‘olla de varra’ (een traditionele kookpot van klei om stoofpotjes mee te koken op open vuur of gas). Vooral het deel van de markt waar de lokale mensen kopen vond ik erg leuk en interessant. Het is 2 uur rijden met een minibus vanuit San Pedro. Over een hoge pas, zo hoog dat we in de wolken reden. Ik weet niet hoe hoog. Morgen kijk ik op de de plattegrond die Theo bij zich heeft.

Ik ben benieuwd welke spullen hij bij zich heeft voor de niños. Er zijn ook wat donaties op mijn girorekening binnengekomen. Bedankt daarvoor! Als ik met Theo over 3 weken terug ben in San Pedro ga ik van het geld leesboeken kopen met de leraar van de school, Felipe.

_____________________________

Antigua Guatemala, 6 februari 2007

Gisterochtend ben ik met de lancha over het meer terug gegaan van San Pedro naar Panajachel. Daarna met een minibus door de bergen naar de hoofdstad. Ik werd recht voor het guesthouse afgezet waar ik 2 weken eerder de reis begonnen was. Wat een luxe. Ik voel me wel een beetje verdrietig als de lancha vertrekt. Om de bocht zie ik de mooie groene tuin van de school, waar nu andere studenten les zullen hebben. Ik voel me wel beter als ik eraan denk dat ik Theo vanavond op ga halen. In de minibus ontmoet ik John en Beth, pensionados uit de US. 3 jaar geleden hebben ze hun huis verkocht en hebben ze een zeilboot gekocht. Sindsdien wonen ze op hun boot en varen ze door de Caribische zee.

Het is erg fijn na 2 weken lauw koude douche (meer koud dan lauw) bij een buitentemperatuur van 15 graden, even uitgebreid te kunnen douchen met een ‘warme’ douche. De lauwe douche in het huis van Cecilia en Antonio was het enige stromende water, dat komt uit een watertank op het dak. Dus we waren er zuinig mee. Het water voor de afwas, tandenpoetsen en een kattewasje bevindt zich in het midden van de wasbak die uit 3 delen bestaat. Het midden zit vol met schoon water. Met een kommetje haal je daar het water uit om te spoelen/wassen. Dat doe je boven de linker of rechter wasbak, die een afvoer heeft.

Nu zijn we na 1 1/2 uur chickenbus aangekomen in koloniaal Antigua. Dit stadje aan de voet van 3 vulkanen gaan we zo maar eens bekijken.

____________________________

Antigua Guatemala, 7 februari 2007

 

 

We beklimmen de Pacaya vulkaan. We wandelen ruim een uur door een laag begroeid woud, dotdat we aan de zwarte lavarand aankomen. Het uitzicht zo hoog boven de wolken is geweldig. Aan de ene kant de ondergaande zon naast de vulkaan Agua. Aan de andere kant de gloeiende bewegende lavastroom van de Pacaya. We bevinden ons op maar een paar honderd meter van de lavarivier. We stappen op het scherpe zwarte gesteente dat slechts 10 maanden geleden nog vloeibare lava was. Het is heel poreus en als je een brokje optilt voelt het heel licht aan. We lopen nog 300 m over het langzaam warmer wordende gesteente. Het is koud hier op 2400m aan het begin van de avond. Af en toe stijgt er een vlaag warme lucht op tussen je schoenen. Lopen over de gestolde lava klinkt als stukjes houtskool die tegen elkaar vallen. Het lijkt erg op het lopen over een gigantische barbeque. We kunnen tot 4m van de vloeibare, gloeiende lava komen. Af en toe kraakt het en breekt er ergens een stuk gestolde lava af. De top van de Pacaya blaast stoom. de zon is al onder en de gloeiende lava is nu heel goed te zien. Het is erg indrukwekkend om zo dicht bij het ontstaan van de aarde te zijn.

 

 

Antigua Guatemala is een oud koloniaal stadje, met een paar werkende vulkanen rondom. We hebben vanaf het dakterras van ons hostel prachtig uitzicht op El Fuego. Deze stoomt vooral. Antigua is erg toeristisch dus er zijn veel winkeltjes met souvenirs maar ook veel gelegenheden om lekker te eten. We ontdekken een bakkertje waar ze elke dag vers bananenbrood maken. Het is heerlijk en we doen 3 dagen met een brood, zo goed blijft het.

 

We proberen zo veel mogelijk in Comedors te eten. Simpele eethuisjes waar ze meestal het lekkerste eten hebben. Altijd met maistortillas erbij. Die zijn we al een beetje zat, ze zijn wat saai. Gepureerde mais als een pannekoekje geplet en dan op een stuk ijzer boven een vuurtje geblakerd.

_____________________________

Monterrico, 9 februari 2007

 

 

Het is 5.15 u in de ochtend. We zijn in Monterrico, aan de Pacifische kust. Het is nog donker. We varen in een klein houten bootje door de Mongrove van Biotop Monterrico Hawaii. De schipper duwt het bootje vooruit met een houten stok. De boot heeft geen motor, dat zou de dieren alleen maar afschrikken. De mongrove wordt langzaam wakker. Het wordt lichter en je hoort vogels. In de verte in het achterland tekenen zich de contouren af van de vulkanen Agua, Fuego en Pacaya. Af en toe vliegt er een zwerm witte reigers voor het bootje langs. we varen door de mongrove met bomen langs de kant die luchtwortels hebben. Op het water drijven lelies en andere waterplanten. Er steken twee oogjes boven water uit. Die zijn van een reptiel met 4 oogjes, 2 voor boven water, 2 voor onder water. Een grappig gezicht.

Om 7.30u rollen we weer ons bed in. We zijn moe. We hebben nauwelijks geslapen in de warme nacht met 30 graden C en van mijn allergische hoest van de enorme luchtverontreiniging in de hoofdstad. Als het niet noodzakelijk is, kun je beter wegblijven uit de hoofdstad.

 

Met moeite wisselen we onze laatste dollars. Monterrico lijkt wel uitgestorven. We hebben nog 4 andere buitenlanders gezien en verder een paar locals. Er is geen bank, geen postkantoor en de hotels willen geen dollars wisselen omdat ze niet genoeg Quetzales in kas hebben.

We eten de heerlijkste spagetti met camarones (grote garnalen) in een eenvoudige comedor. Daarbij een grote liquado piña (groot glas verse sap van ananas). Na de siesta proberen we te zwemmen in de zee. Het strand is zwart van het vulkanische zand en voelt erg heet aan. De zee is ruw met een stevige onderstroom. De golven slaan zo hard om dat ze zelfs Theo bijna onderuit halen. We ontdekken een zandbank waar de golven minder hard zijn. Daar kunnen we gewoon zwemmen.

__________________________________

Rio Dulce, 11 februari 2007

 

Het is zondag. We hebben al een paar dagen problemen met het opnemen van geld. Veel banken accepteren geen AmEx travellers checques. Pinautomaten doen het niet of ze zijn leeg. Dus we moeten nu even op onze credit card leven. Goedkope Comedors om te eten zitten er even niet in. Hopelijk lukt het morgen om geld te wisselen.

Rio Dulce is de naam van de zoetwater rivier die in de Caribische zee uitmond. Rio Dulce heet ook het stadje waar we uit de bus zijn gestapt. Er zijn hier veel mensen met die met hun zeilboot hier ´gestrand´ zijn. Het is ook erg mooi.

 

We hebben een houten hutje in de jungle aan de rand van de rivier. Het verhoogde pad naar de hutjes bestaat uit planken op paaltjes die een meter boven het moeras liggen. De achterkant van ons hutje ligt aan een stilstaand watertje. Vanaf de achterdeur kijken we zo het heldere water in. Drie zoetwaterschildpadjes staren terug.

 

We gaan paardrijden. Het is voor het eerst van mijn leven dat ik dat doe. Theo heeft heel lang paard gereden, zelfs zonder zadel. Ik vind er eigenlijk niet veel aan. Dat komt waarschijnlijk omdat mijn paard braaf achter Theo z´n paard aansjokt. Zodra mijn paard eigenwijs de andere kant op wilt gaan hoef ik maar een klein rukje aan de teugels te geven en hij loopt weer recht.

We rijden door de grote rubberplantage die bij het moerasgebied hoort. Hoog op de berg vanuit de Shamanen toren hebben we mooi uitzicht over de omgeving. Hier zie je hoe groen en vruchtbaar het overal is. We rijden een uur lang een beetje een nutteloos rondje door de plantage. Ik hou toch meer van doelbewust reizen.

_______________________________

Rio Dulce, 12 februari 2007

 

Het is gelukt om 2 travellers checques te wisselen! Ze willen per dag maar 200 dollar wisselen, dus we kunnen even vooruit. We willen met de lancha (boot) over de Rio Dulce naar Livingston, aan de Caribische kust. Het is al het eind van de ochtend en we zijn te laat om de gedeelde lancha te nemen. Er blijft alleen maar een prive lancha over. We kunnen wachten totdat er 10 mensen zijn. Dan gaat deze lancha als gedeelde lancha. Kleine kans dat dat gaat lukken, dus we kiezen ervoor om een behoorlijk deel van ons geld op te offeren aan een fantastische boottocht. Het valt absoluut niet tegen. We stoppen onderweg bij een vogeleiland, een warmwater bron en grotten met grote spinnen. Vogels vliegen laag over het water voor ons uit. Het laatste stuk van Rio Dulce is smal met hoge steile rotswanden.

 

We komen na 2 uur varen aan in Livingston. Het stad is alleen bereikbaar met de boot over de Rio Dulce en ligt dus erg afgezonderd van de rest van Guatemala. Een paar eeuwen geleden zijn hier Afrikaanse slaven aangespoeld. Schipbreukelingen van de Spaanse schepen die naar de kolonien voeren. De mensen die hier nu wonen zijn afstammelingen van de slaven en ze zijn allemaal zwart.

De zon brand hard. Het is rustig in het stadje, het is siestatijd. We gaan eerst wat eten. Pannekoekjes met verse limoensap en suiker, erg lekker! Daarna wandelen we langs de Caribische zee. Er is nauwelijks strand, soms een halve meter zand tussen het gras en de rustige zee.

De zon staat al laag als we met de lancha vertrekken, terug naar ons houten hutje met schildpadjes bij de achterdeur.

______________________________

Flores, 14 februari 2007

De bustocht vanaf Rio Dulce is in een aircon bus. Theo moet het eerste uur staan. Als we net Rio Dulce uit zijn worden we door een politiepost gecontroleerd. Ze zijn vooral op zoek naar jongeren die via Mexico naar de US willen vluchten. Hopende op een beter leven. Alle staande passagiers moeten de bus uit en iedereen moet zijn ID laten zien. De jongeren achterin zijn ontzettend aan het treuzelen en doen net alsof ze niet weten dat ze eruit moeten. Uiteindelijk zijn alle ID´s in orde en kunnen we verder. Een uur later komen we bij de grens met de provincie Peten. Ook hier is een importverbod voor bepaalde fruitsoorten ingesteld. Dit om een besmettelijk fruitvliegje buiten te houden. We worden weer gecontroleerd. Nu moet iedereen de bus uit. Na een kwartier kunnen we verder. De groene jungles om ons heen maken plaats voor weilanden. Er is hier helaas veel gekapt om plaats te maken voor veeteelt.

 

We zijn aangekomen in Flores, het is erg warm. We eten ons eerste ijsje. Flores is kleurrijk stadje op een eilandje in een meer, 60 km van de beroemde Maya tempels van Tikal. Onze basis de komende dagen. We gaan lekker zwemmen in het meer om af te koelen. De waterplanten kriebelen een beetje. De handdoeken die in het vochtige Rio Dulce maar niet wilden drogen zijn hier in 20 min. droog.

Om 3.10u in de vroege ochtend staan we buiten het hotel te wachten op de minibus die ons naar Tikal brengt. De minibus komt een half uur te laat en dus scheurt de chauffeur met 110 km/u door het donker in een uur naar Tikal. De gevaarlijkste rit tot nu toe. Het heeft geen zin om zo hard te rijden, we moeten toch wachten om een ander minibusje.

We lopen in het pikkedonker met zaklampen het park in. Theo ziet ergens een tempel, ik niet. Na een half uur beklimmen we met houten ladders een berg. We gaan boven ergens zitten. Het blijkt tempel no. 4 te zijn. Het is een heel klein beetje licht aan het worden. We zitten met zo´n 30 anderen en we wachten in alle rust op het licht. De jungle wordt wakker onder ons. Een enorm gebrul stijgt op uit de boomtoppen. Het gaat van links naar rechts, overal om ons heen. Brulapen zijn de wekkers van de jungle. In de verte worden langzaam de contouren van 2 andere tempels zichtbaar. Na een half uur houden de brulapen het voor gezien. Nu is het de beurt aan de vele vogels. Tucans laten van zich horen. Af en toe vliegt er een knalgroene papegaai voor ons langs.

 

 

Als het goed licht is gaan we weer naar beneden naar de andere tempels. Het is indrukwekkend te weten dat hier in de jungle 600 jaar voor Christus ooit een grote Mayastad lag. Met 10.000 inwoners. Er was toen geen jungle maar tempels, huizen en gepalveide wegen. Er liggen hier nog vele tempels bedolven onder een dikke laag hummus. De paar tempels die vrijgemaakt zijn liggen heel mooi in de woeste jungle. We zien hagedisjes, gieren, slingeraapjes, een vosje en een gifgroene slang van 2 m. Hij kijkt ons aan vanuit de boom die naast de tempelstaat die we aan het beklimmen zijn. We eten onze meegenomen Pan Dulce (zoet broodje met een zandkoekje erop) boven op de tempel op. De zon is doorgebroken. De temperatuur stijgt snel. Het is 10.30u, grote groepen toeristen komen ons tegemoet. Het is tijd om terug te gaan naar rustig Flores.

Het is valentijnsdag. We zien de zonsondergang aan de andere kant van het eiland. We gaan met 2 meiden uit de US en een Canadees stel uiteten op de pier vlakbij het hotel. Een 3-gangen keuzemenu inclusief een glas wijn en een boottocht over het meer voor Q150 (E15,-) per paar. De koks zien er erg professioneel uit met hun hoge koksmutsen. Als hoofdgerecht bestel ik vis en Theo kip. Ze hebben geen witte wijn dus kies ik de rode. De soep is lauw, de vis is veel te lang doorgebakken en de wijn is druivensap zonder alcohol. De andere helft van het terras blijkt te kunnen varen. Tijdens ons hoofdgerecht wordt het losgekoppeld en varen de andere tafeltjes romantisch bij maanlicht het meer op. We hebben toch nog een leuke avond met een leuk gezelschap.

_____________________________

Coban, 16 februari 2007

 

We reizen met een minibus naar Coban, samen met Lauren uit de US. De chauffeur is moe en zit constant te gapen. Als ik zeg dat we willen stoppen zodat hij even een siesta kan doen, vraagt hij zich verbaast af wie er moet slapen. Als ik zeg dat hij moet slapen zegt hij verontwaardigt dat hij niet moe is. Hij is ineens een stuk wakkerder. We stoppen halverwege voor lunch: churascos (lapjes rundvlees op de barbeque). Daarop een laagje witte koolsalade met mayo en ketchup. Ik was voorzichtig met mayo hier na mijn avontuur in India, maar het is hier ok. Natuurlijk tortillas erbij. Lauren is vegetarier. Ze krijgt een opgewarmd blik bonen.

 

 

Aangekomen in Coban zijn er verder weinig toeristen. We lopen over de markt. Hier is te merken dat Coban nog niet toeristisch is. De mensen zijn erg aardig en willen graag op de foto. Het is erg leuk dat alles digitaal is, ze moeten erg hard om zichzelf lachen.

 

 

De volgende ochtend gaan we naar de watervallen van Semuc Champey. Coban staat bekend om bewolking en nevel. Het miezert de hele dag. Met 20 graden is dat niet zo erg en de watervallen zijn nog steeds erg mooi. Heel groen en schoon. We kunnen zwemmen in de poelen die door de natuur gevormd zijn. Daarna reden we een uur over de hobbelige onverharde weg naar de grotten van Lanquin. In de grotten zijn veel stalachtieten en veel vleermuizen, die helaas pas later op de avond naar buiten zullen vliegen.

_____________________________

Nebaj, 18 februari 2007

 

We delen een taxi naar het busstation. Het is vrij koel in de ochtend. Vlak voor vertrek drinken we een heerlijke mosh (pap met veel melk) uit een piepschuimen bekertje. Pap heeft me nog nooit zo lekker gesmaakt. De reis in de collective minibus is een avontuurlijke tocht. Er zijn 14 zitplaatsen in de minibus. Ze krijgen het voor elkaar om 21 passagiers mee te nemen. Ze zijn aan de weg aan het werken en we moeten een paar keer wachten. Soms is de weg zo smal dat er maar 1 auto door kan, passeren is niet mogelijk. Deze onverharde weg over de bergen wordt nog niet zo veel gebruikt. Het gaat goed want het is rustig. Totdat we onderweg naar beneden een grote zandwagen tegenkomen. En die hebben hier vanzelfsprekend voorrang want ze zijn groter. We moeten een paar honderd meter achteruit langs een steile afgrond. De 2 vrouwen die naast ons zitten zijn zo bang dat ze snel uitstappen. We gaan maar mee, kunnen we onze benen strekken. Ze rennen alvast vooruit, hoeven ze dat enge stukje niet meer met het busje te doen. Na een uur zijn we op onze overstapplaats aangekomen. Ik ga op de markt op zoek naar wat te eten. Ik kom terug met een paar schijven heerlijke ananas, gefrituurde tacos gevuld met aardappels en fluorescerend roze ballen, gemaakt van popcornkruimels. Na nog een overstap wachten we op de berghelling op ons volgende vervoer naar Nebaj. Al heel gauw komt de camionetta de berg op denderen. We hebben tot nu toe steeds veel geluk met het reizen en overstappen.

 

 

De volgende dag blijft het koud. We zitten op 1900m en de hele dag letterlijk in de wolken. De thermometer blijft steken bij 14 graden. We gaan boxboles eten bij een familie. Ik mag er zelf een paar maken. Je neemt een groot spinazieblad en daar smeer je een laagje maispuree op. Dat rol je op en je kookt het 15 min. Ernaast salsa van tomaat met een beetje rode peper, gepureerd in een vijzel. En een salsa van gepureerde pompoenpitten. Erbij atol, een warm grauw drankje gemaakt van water met mais.

 

  

Het is marktdag. Er zijn geen toeristen, wij zijn de enige. Theo is wel 3 hoofden groter dan de gemiddelde Guatemalteek. De meisje moeten steeds om hem giechelen als we langslopen. Op straat eten we papas fritas. In een comedor drinken we warme chocomel om warm te worden.

De wolkenflarden schieten voorbij. Het wordt kouder. Er is nergens centrale verwarming of een open haard. We gaan even in bed liggen om ons aan elkaar op te warmen. We hebben nog niet gegeten dus we moeten er ook nog een keer uit, de kou in. Thermokleding aan, daaroverheen alle T-shirts met lange mouwen en onze fleece. Ik heb het nog steeds koud. Het is 10 graden. We krijgen het weer een beetje warm van de soep en het eten en we gaan vroeg naar bed met een extra deken.

______________________________

Nebaj, 19 februari 2007

 

 

Gelukkig, de zon schijnt! Het wordt 20 graden. We gaan de bergen in, 2 ½ u lopen naar Cocop. Dit dorpje is alleen lopend bereikbaar. We lopen over het pad dat de locals gebruiken als ze 1x per week naar de markt gaan in Nebaj. We zien roofvogels boven ons cirkelen en we zien kolibri´s. Cocop is een van de meest getroffen dorpen in Guatemala tijdens de burgeroorlog.

  

 

We gaan lunchen bij een familie met kippen, een hond, 2 poesjes en 2 kinderen. Moeder kookt op houtvuur, zoals iedereen hier. Er is geen gas. Ze schuift de golfplaten van het dak op een kier zodat de rook weg kan. De deksel van een grote ton kwast ze in met bloem. Daarop bakt ze verse tortilla´s. Eieren worden gekookt in een zwartgeblakerde theepot. De frijoles staan al op. Erbij drinken we atoll. Deze keer ook gemaakt van mais, maar nu is het een popcornversie met suiker. Een stuk lekkerder. We lopen verder het dal in, langs een klein riviertje en koeien in de wei. Hier staan nog een paar ruines van huizen die in de burgeroorlog getroffen zijn. Het laatste stuk terug naar Nebaj gaan we achterin de pickup. Heerlijk dat het nog een beetje warm is aan het eind van de middag en we slapen goed.

_____________________________

Jaibalito 21 februari 2007

 

 

We reizen in de supersnelle levensgevaarlijke camionettas van Nebaj via Los Encuentros en Sololá naar Panajachel aan het Lago Atitlan. Ons ontbijt bestaat uit koekjes op het busstation in Nebaj. Alle stalletjes zijn nog dicht om 10 voor 7 in de ochtend. We doen het ontbijt over met een heerlijk broodje geprakte kip op het busstation van Quiché.

  

Onze laatste overstap naar Lago Atitlan is Sololá. Het is dinsdag, marktdag in Sololá. We blijven een tijdje hangen op een bankje in het Parque Central. Mensen en kleuren kijken. We eten een klef broodje van een verkoper die langsloopt en ik vind heerlijke ananas op de markt. Ik koop een gekleurd schort, zoals de vrouwen hier in de highlands over hun rok dragen.

 

 

In Panajachel nemen we de lancha naar Jaibalito. We trakteren onszelf op 2 nachtjes in Casa del Mundo, een romantisch luxe hotel op de rotsen aan het Lago Atitlan. We worden door de boot afgezet bij de prive-steiger van het hotel. Het is een flinke klim door de mooie tuin omhoog naar de oficina. Onderweg worden we verwelkomd door het huispoesje.We krijgen een kamer met eigen douche, een echte powershower! De kamer is erg schoon en we hebben veel privacy. Dat ma gook wel, we betalen zo´n 7x zo veel per nacht als de vorige nachten (en dan is het nog steeds maar E35 per nacht)We douchen uitgebreid, het is fijn dat het hier niet meer zo koud is. Nu is het overdag zo´n 27 graden. De kamer is uitgebreid gedecoreerd met juipiles (de kleurrijke traditionele blouses die de vrouwen dragen) en andere curiosa. ´s Avonds schuiven we aan voor het familiediner. Alle tafeltjes in het restaurant zijn aan elkaar geschoven en vormen zo een grote tafel voor de 30 gasten van het hotel. Het eten is erg goed. Dit zijn we nog niet zo vaak tegen gekomen. Aan de rand van het stille meer kijken we naar de sterren. Het huispoesje komt ons op schoot gezelschap houden.

 

De volgende dag gaan we pinnen in Panajachel. Al gauw wordt het een shoppingmiddag, voor het eerst deze reis. Het is hier een stuk relaxter dan in Chichicastenango. Afdingen gaat heel gemakkelijk, er is erg veel keus en er lopen weinig toeristen rond. Ik koop een overdadig gekleurde geweven en geborduurde broek van het stof dat de vrouwen hier als rok dragen. Om 17u nemen we de laatste lancha terug naar Jaibalito. Het familiediner is weer erg goed en realxed. Na de sorbet gaan we beneden aan de rand van het meer naar de sterren kijken om lekker vroeg naar bed te gaan.

______________________________

San Pedro, 23 februari 2007

We checken uit, uit ons luxe kamertje in Casa del Mundo. We maken een wandeling over het bergpad naar Santa Cruz, het volgende dorpje. Het is 11u en de zon brandt. We genieten nog van het meer en nemen een lange duik in het kristalheldere water. Er zijn hier alleen rotsen en het water is direct heel diep.

 

In de middag nemen we de lancha naar San Pedro. We nemen een psychedelisch beschilderd kamertje in een hotel ver van de drukte. De muren zijn paars met grote gele vegen. Zelfs het plafond is paars met gestempelde gele vlekken. Het bed is een ploing bed. De veren maken een ploing geluid zodra je een beetje beweegt. Ze steken hard in je rug.

  

We gaan Cecilia gedag zeggen. Antonio heeft vorige week het koffer met 20kg spullen voor de niños opgehaald in de hoofdstad. We slepen het meteen naar de Spanish School. Het is erg leuk dat iedereen me nog kent en we worden hartelijk ontvangen. Felipe is de leraar van de niños. Selvin regelt alle anderen dingen rondom het project. We pakken samen het koffer uit. Wat heeft Theo veel meegesleept! Bedankt voor alle spulletjes, babykleertjes, rugzakken, tandeborstels, tandpasta en vitamines! Ze zijn erg blij met de spullen. De vitamines van de school zijn bijna op dus we komen net op tijd. Bovenop de spullen komt ook nog eens E 150,- aan giften in geld. Hier is dat 10x zo veel waard. Felipe gaat maandag naar de hoofdstad om er leesboeken van te kopen. De niños verslinden leesboeken. Aan het eind van de middag gaan we bij een paar families op bezoek.

 

Het is leuk om terug te zijn in San Pedro. We komen Lauren tegen. Op de markt drinken we verse jus d’orange en een atol van rijstmelk met chocolade. Verse jus d’orange kopen we hier bijna elke dag. Er staat altijd wel ergens een vrouwtje op een straathoek met een citruspers en heerlijk zoete sinaasappelen.

______________________________

San Pedro 25 februari 2007

Vrijdag heb ik vooral besteed aan het afronden van de folder voor de Spanish School en met Ramon bespreken wat hij precies wilt met de website voor de Spanish School en voor de Niños. Daaraan ga ik werken als ik weer terug ben in Nederland. Daarnaast ga ik ook een nieuwe T-shirt opdruk voor de Niños ontwerpen. Achterop komt de volgende prachtige toepasselijke tekst in het Spaans:

If you plan for a year,

Sow wheat

If you plan for a decade,

Plant trees

If you plan for a lifetime,

Educate people

– Kwan-tzu –

  

Theo gaat voetballen met de jongste kinderen van het project Niños del lago. Vrijdagmiddag is sportles. Omdat ze zijn naam nog niet weten is hij meteen ‘amigo’. Ze koppen allemaal met hun ogen stijf dichtgeknepen. Theo leert ze dat ze hun ogen open moeten houden en het gaat meteen een stuk beter.

We slapen vrijdagnacht in een ander hotel. De kamer is beter, ruimer en lichter. Maar er wordt tot diep in de nacht door gasten muziek gemaakt op een gitaar en een viool, vergezeld van slechte zang. We slapen slecht. Dit is de enige nacht dat ik ziek ben, koorts en wat duizelig, verder niks. De wandeling de vulkaan San Pedro op laten we schieten en we proberen uit te slapen. Zaterdag doen we weinig, behalve van hotel ruilen. De eigenaresse garandeert ons dat het ‘muy tranquillo’ is in de nacht en dat er geen mensen zijn die ‘tocan música’ of hard praten. ’s Avonds voel ik me beter en we gaan relaxen in de ‘solar pools’. Twee persoons baden gemaakt van cement met water erin dat overdag opgewarmd is in zwarte slangen door zonne-energie. Kaarsjes erbij en groen om ons heen. We zijn de enigen en het is erg ontspannen. Als we terugkomen in het hotel is de eigenaresse verdwenen, naar haar huis. We weten al gauw waarom. Op de verdieping boven ons wordt er harde muziek gedraaid en luidruchtig gepraat. Het is erg gehorig met stalen deuren en stalen raamkozijnen. We slapen amper die nacht. Om 7u staan we op om naar de markt in Chichicastenango te gaan. De muziek staat nog steeds hard en er wordt nog steeds luidruchtig gepraat. Ze houden het lang vol. Ik schrijf een boos briefje en dat het ons spijt dat we toch niet de laatste nachten blijven.

 

  

Op de kleurrijke markt van Chichicastenango kopen we onze laatste souveniers en maken we de laatste foto’s. We eten met de locals een pollo frito (gefrituurde kip) met papas fritas (frietjes). Kippen lopen hier los rond in de dorpen en stadjes. En dat proef je. Deze kipjes smaken echt naar kip, zoals je dat in Nederland alleen nog maar kunt proeven bij biologische kip.

Als we aan het eind van de middag terug zijn in San Pedro vinden we eindelijk voor de 4e en laatste nacht een rustige kamer! De eigenaar slaapt er zelf ook en als er gasten zijn die lawaai maken zal hij ze er zelf uitschoppen. Dat wekt vertrouwen en het is inderdaad een rustige nacht

______________________________

Antigua Guatemala, 26 februari 2007

 
 

Onze laatste nacht slapen we in Antigua. Het is morgen wel wat verder reizen naar het vliegveld, maar hier is de lucht een stuk schoner dan in Guatemala City. Bovendien is Antigua een leuker stadje dan de hoofdstad. En ze verkopen hier bij bakkerij Doña Luisa het heerlijkste bananenbrood. We gaan luxe uiteten bij het Parque Central, dat prachtig in bloei staat en we hebben een kamer in een koloniaal hotelletje geboekt. Het zal straks thuis wel wennen zijn. Vooral dat we het wc-papier niet meer in een prullenbakje hoeven te gooien.

_____________________________

la cocina de Guatemala

 

 

crema de frijoles = gepureerde zwarte bonen

guacamole = avocado met limoensap en eventueel een gesnipperd sjallotje

chimichuri = gehakte peterselie en gehakte knoflook aangemaakt met veel olijfolie

salsa de pepinas = gemalen pompoenpitten

chirmol = salsa van rauwe ingrediënten: tomaat, ui en verse koriander

pico de gallo = salsa van rauwe ingrediënten: tomaat, ui, verse koriander, chili en azijn

Dit alles is lekker bij tacochips of op een zachte tortilla.

Ensalata de Cecilia

Rasp ui, wortel en radijs. Maak een dressing van limoensap en sinaasappelsap. Breng op smaak met verse koriander en verse basilicum

Frijoles Blanco (stoofpotje)

Wel gedroogde witte bonen een nacht in koud water. Snij tomaat en paprika in stukjes. Doe de bonen, tomaat en paprika met een teentje knoflook wat achote (rode natuurlijke kleurstof) en zout, 1 uur in een hogedrukpan. Optioneel kun je er wat stukjes kippevlees met bot (voor de smaak) bij doen. Roer er op het laatst fijngehakte munt doorheen.

Limonada con soda / Limonada con agua

sap van 4 limoenen

4 eetl. suiker (of naar smaak) opgelost in een beetje heet water

0,9 liter ijskoud bubbelwater of gewoon water

Doe alles in een 1 liter fles (voorzichtig als je bubbelwater gebruikt)

  

Reacties zijn gesloten.

aanmelden nieuwsbrief culinair


zoek

myTaste.be