2 aubergines, in strepen half geschild en in kleine blokjes gesneden
2 rode paprika’s, in kleine stukjes
1 grote ui, gesnipperd
4 teentjes knoflook, fijngehakt
6 tomaten, in stukjes gesneden
olijfolie
1/2 theel oregano
snufje cayennepeper
zout
250 g Turkse yoghurt

Meng de yoghurt met 1 teentje knoflook en zet de yoghurt terug in de koelkast.
Bak de aubergine in een scheut olijfolie zachtjes gaar in zo’n 20 minuten. Roer af en toe.
Maak ondertussen de tomatensaus. Bak de paprika, ui en 2 teentjes knoflook zachtjes in een scheut olijfolie 5 minuten. Voeg de tomaten, oregano, cayennepeper en zout toe en laat de saus 15 minimaal 15 minuten zachtjes pruttelen. Roer af en toe.
Breng de aubergine op smaak met zout en roer er een teentje knoflook doorheen. Laat de aubergine afkoelen. Proef de tomatensaus en voeg eventueel zout toe. Laat de tomatensaus afkoelen.
Als alles afgekoeld is maak je in een lage glazen schaal drie lagen. Eerst de aubergine, dan de knoflookyoghurt en dan de tomatensaus. Heerlijk bij zomers weer met een stuk vers Turks brood bij een picknick of de barbecue.

De Stokke MyCarrier is verkrijgbaar in verschillende kleuren en kost in Nederland zo’n E149,-. De Stokke MyCarrier bestaat uit een hard harnas met in het midden een aluminium plaat. Aan dit harnas kun je verschillende delen vastmaken d.m.v. ritsen en bajonethaken om er een buikdragen dan wel rugdrager van te maken. Je zet de carrier eerst helemaal in elkaar. Daarna doe je je kindje erin. In tegenstelling tot het rugdraagdeel kun je je kindje in het buikdraagdeel erin doen als je staat.

De Stokke MyCarrier is mooi afgewerkt en aan de verschillende sluitingen en beveiligingen kun je zien dat er lang over nagedacht is. Op de heupband bevinden zich twee kleine zakjes. Handig voor klein grut zoals je telefoon, sleutels of wat kleingeld.
De bajonethaken vind ik erg lastig om door de lusjes te krijgen. Het op slot zetten van de bajonethaken vind ik ook niet gemakkelijk gaan.
De schouderbanden zijn gevuld met een erg hard materiaal. Ik vermoed een flexibele kunsstof. De aluminiumplaat die midden op je ruggenwervels drukt is nog harder en maakt het geheel oncomfortabel. Ook de heupband is met een hard materiaal gevuld en duwt onprettig in mijn onderbuik.

De zit lijkt op het eerste oog mooi breed. Bij gebruik kun je duidelijk zien dat de zit zelfs voor een pasgeborene net niet breed genoeg is. Het is jammer dat de buitenkanten van de zit niet gevuld zijn. Nu is het materiaal dun en slap. Er is geen ondersteuning van knie tot knie. Hierdoor hangen de kniëen lager dan de billen. Het heupbot zal niet goed in de heupkom zitten en dit zou heupdysplasie kunnen bevorderen.

De natuurlijke bolling van een pasgeborene wordt niet gerespecteerd. De drager is zo voorgevormd dat de rug van de baby een holling maakt in plaats van een bolling.

De baby hangt erg laag in de drager, dit vind ik minder comfortabel dan wanneer de baby hoger zou zitten. Ik moet echt flink bukken om het voorhoofd van de baby te kunnen kussen. Dit is een van de eisen voor veilig dragen: je baby zit hoog genoeg dat je gemakkelijk het voorhoofd van je baby kan kussen.

De baby zit er vrij los in vanaf zijn schouder en hoger. Ter hoogte van zijn schouder kan ik met gemak nog twee handen tussen de schouder en het stof stoppen. Hierdoor is de nek van de baby niet goed ondersteund. De nekspieren van een pasgeboren baby zijn nog niet sterk genoeg om zijn hoofdje zelfstandig rechtop te houden. Ondersteuning van zijn nek is daarom erg belangrijk.
De bandjes die ter hoogte van de vouw van de flap zitten, heb ik op de strakste stand ingesteld. Zelfs bij het omvouwen van de flap ontstaat er geen steun voor het nekje.

Bij de Stokke MyCarrier is het ook nog mogelijk om je kind naar buiten toe te dragen. Deze optie heb ik niet getest omdat ik het niet veilig vind om je kind op deze manier te dragen.
De beste positie die een gezonde ontwikkeling van de ruggewervel en de heup bevordert, is de gespreide hurkzit oftewel kikkerhouding. Dit is dezelfde houding als waarin een baby geplaatst wordt in een spreidbroekje wanneer heupdysplasie gediagnostiseerd is, omdat in deze positie de ontwikkeling van de heupkom optimaal gestimuleerd wordt. Wanneer het hele gewicht van de baby aan zijn kruis hangt en de benen recht omlaag bungelen, is dit simpelweg niet de optimale houding voor een baby. Kies altijd een drager die de baby in de gespreide hurkzit houdt.
Daarnaast mist je baby het visueel contact met zijn ouder/verzorger die hem draagt. Dit is specifiek juist wel belangrijk in de eerste zes maanden. Juist in die periode zijn interacties met het gezicht van de ouder/verzorger van belang voor een gezonde ontwikkeling van de hersenen van de baby. Maar ook in de maanden hierop volgend, zal de baby regelmatig de gezichtsuitdrukkingen van de ouder/verzorger willen kunnen aflezen, met name tijdens onbekende en verwarrende situaties. Wanneer de baby niet in staat is om de gezichtsuitdrukkingen van zijn ouder/verzorger te kunnen zien, zal dit onnodige stress veroorzaken. Wanneer dit met regelmaat gebeurt, zal de baby niet goed meer in staat zijn om zijn basale vermogen om stress te reguleren, toe te passen.
Een baby kan bij het naar buiten toe dragen, overgestimuleerd worden. Hij kan zich niet meer afsluiten voor de buitenwereld als het te veel voor hem wordt. Dit kan hij eenvoudig wel doen als hij met zijn gezicht naar de ouder/verzorger toegericht zit. Hij hoeft alleen maar zijn hoofdje tegen de borstkast van zijn ouder/verzorger te leggen en zijn ogen dicht te doen.

Alles bijelkaar, ook met de test van het rugdraag gedeelte erbij, vind ik dit geen veilige drager. Als gecertificeerd draagconsulent zal ik de Stokke MyCarrier niet aanraden aan (aanstaande) ouders. Voor minder geld kun je beter een ergonomisch verantwoorde draagzak kopen, zoals een Manduca, Bondolino, Wompat, ErgoBaby, Marsupi, Connecta, of een MeiTai, ringsling of draagdoek.

Hieronder voorbeelden van dragers die wel ergonomisch zijn zowel voor het kind als voor de persoon die draagt. Mijn dochter en zoon draag ik beide vanaf de geboorte. Mijn zoon deed zijn slaapjes overdag altijd in de draagdoek zodat ik mijn handen vrij had om met mijn dochter dingen te gaan doen. Let vooral op de natuurlijke bolling van de rug, de baby hoog genoeg om gemakkelijk een kusje op zijn voorhoofd te geven en de baby dicht tegen mij aan zodat het gewicht goed verdeeld wordt over mijn lichaam.

Als variatie op het gewone volkorenbrood, maak ik voor feestelijke gelegenheden (of gewoon als ik er zin in heb), breekbrood. Dit is een versie van spelt. Er zit roggemeel in omdat rogge veel fytase bevat die de van nature aanwezige fytinezuren gemakkelijker uitgeschakeld worden en omdat het een heerlijke smaak aan het brood geeft.

350 g volkoren speltmeel
100 g speltbloem
50 g roggemeel
15 g verse gist
1 eetl. honing
2 theel. grijs zeezout
270 ml lauwwarm water
2 eetl. olijfolie 

Los het gist en de honing in de ene helft van het water op. Los het zout in de andere helft van het water op. Voeg de olijfolie aan een van de watermengsels toe. Maakt niet uit welke. Als de olie maar goed verdeeld wordt in het deeg straks.

Maak op de aanrecht een berg van het meel en bloem en maak er een kuiltje in. Giet eerst het gistmengsel in het kuiltje en meng er langzaam vanuit het kuiltje wat meel bij.

Voeg dan het zoutmengsel erbij en begin met kneden. Kneed ongeveer 10 minuten met de hand.

Laat het deeg minimaal 1,5 uur (ik laat het meestal de hele nacht) rijzen in een kom met een vochtige theedoek erover heen. Zorg ervoor dat het deeg tochtvrij staat.

Kneed daarna alle lucht eruit, 1 minuut is voldoende. Maak kleine bolletjes, zo groot als een pingpongbal. Nu zou je de bovenkant eventueel even in wat gemengde zaden dopen. Worden ze nòg mooier van. Leg de bolletjes nèt niet tegen elkaar aan op een met bakpapier beklede bakplaat. Laat de broodjes opnieuw rijzen onder een vochtige theedoek, ongeveer een uurtje.

Verwarm de oven voor op 225˚ C. Na het rijzen zijn de broodjes wat groter geworden en plakken ze aan elkaar vast. Dat is prima want dan kun je ze straks gemakkelijke afbreken terwijl de broodjes netjes heel blijven. Bak het breekbrood in 25 minuten gaar.

1 hele soepkip
1 ui, geschild en door de helft gesneden
2 stengels bleekselderij, in stukjes
1 winterpeen, in plakjes
1 draadje foelie (echt maar 1 draadje, ik had een keer een hele foelie zaadrok erin gedaan en dat werd voor velen toch wel behoorlijk pittige soep)
2 eetl. grijs zeezout

Doe alle ingrediënten in een soeppan. Vul de pan zover met water zodat de kip royaal onder water staat. Breng het geheel aan de kook en laat het zo’n 3 uur zachtjes pruttelen. Proef of de bouillon zout genoeg is en voeg eventueel nog wat zout toe.
Haal de kip uit de soep en zeef de bouillon. Vries de bouillon in porties in.
Pluk het vlees van de kip en gebruik het kippenvlees bijvoorbeeld in een curry, in wraps met kidneybeans, door chili con carne (laat het gehakt achterwege en voeg samen met de kidneybeans de kipstukjes toe) of in zuurkoolschotel met kip.
De overgebleven groentes hebben niet zo veel smaak meer want dat hebben ze aan de bouillon afgegeven. Ik gooi het liefst geen eten weg. Je kunt ze bijvoorbeeld aan een groentesoep toevoegen en samen met wat bouillon pureren.

1250 g rabarber, in stukjes van 1 cm gesneden
500 g geleisuiker ‘de Speciale’ (daarvan maak je minder zoete jam)
een flink stuk verse gember van zo’n 5 cm, fijn geraspt

Kook de rabarber samen met de gember en geleisuiker op laag vuur, onder voortdurend roeren, totdat de rabarber uitelkaar valt.
Steriliseer ondertussen de potten en deksels in een pan met kokend water. Zet de potten op een schone theedoek op het aanrecht. Steriliseer ook de lepel waarmee je de jam uit de pan schept.
Schep de hete jam in de nog hete potten en draai er meteen de deksel op goed stevig op. Zet de potten een paar minuten op z’n kop zodat alles aan de binnenkant met de het jam in aanraking gekomen is en dus gesteriliseerd is. Draai de potten weer om en laat ze afkoelen.
Plak er een etiket op waar op staat wat erin zit. De jam is minstens 1 jaar houdbaar.

Kook rabarber nooit in een aluminium pan, als de groentezuren met deze stof in contact komen, krijgt de rabarber een onaangename smaak.

voor 4 personen, maaltijdsoep
1 oranje pompoen, geschild, ontpit en in stukken gesneden
1 rode paprika, in stukjes
1 kg tomaten
2 uien, gesnipperd
2 teentjes knoflook, fijngesneden
een flink stuk verse gember van zo’n 5 cm, grof geraspt
1 pot linzen (450 g), verkrijgbaar bij de toko of Marokkaanse/Turkse winkel
2 theel. kerrie masala (of andere masala)
2 theel. kurkuma/koenjit/geelwortel 
1 bosje verse koriander, gesnipperd
25 g ghee of kokosolie 

Verhit de ghee in een grote soeppan en bak de gember, masala en kurkuma kort aan. Voeg de ui en knoflook toe en bak onder af en toe roeren totdat de ui glazig ziet. Voeg de paprika toe en bak een paar minuten onder af en toe roeren.
Voeg de pompoen en tomaten toe en zet het geheel net onder water. Voeg een flinke theelepel zout toe en laat het geheel aan de kook komen. Kook de soep ongeveer 30 minuten totdat de pompoen zacht en gaar is.
Pureer de soep met een staafmixer en breng eventueel verder op smaak met zout. Voeg de linzen toe en warm de soep nog even door.
Serveer met verse koriander apart in een kommetje zodat iedereen zelf kan kiezen of ze koriander erin willen of niet. Verder blijft de smaak van de koriander behouden als je deze zo kort mogelijk voor het opeten toevoegt.

voor 4 personen:
2 handen vol jong zevenblad (ongeveer 25 gram)
1 teentje knoflook (fijngehakt)
50 g walnoten
70 g Pecorino en Parmigiano (geraspt)
olijfolie
peper en zout

Doe alle ingredienten (behalve de olie) in de keukenmachine en laat deze kort draaien totdat alles goed gemengd maar nog wel in stukjes is. Voeg al draaiend de olie in een straaltje toe. Niet te lang doordraaien, want dan wordt het te papperig. Voeg zoveel olijfolie toe totdat de pesto een mooie smeuïge structuur heeft. Lekker door de pasta, tomatensoep of op je versgebakken boterham.

De Stokke MyCarrier bestaat uit een hard harnas waar je verschillende delen aan kunt zetten d.m.v. ritsen en bajonethaken om er een buikdragen dan wel rugdrager van te maken. Je zet de carrier eerst helemaal in elkaar. Vervolgens kun je alleen maar zittend (op de grond of op een stoel) je kind erin stoppen van bovenaf. Je kind wordt door middel van riempjes, zoals ook aan een fietsstoeltje zitten, vastgezet.

Het in elkaar zetten was zo ingewikkeld dat ik samen met de verkoopster wel 10 minuten bezig ben geweest om uit te vinden welk deel waar hoort en hoe je kind vastgezet moet worden. Zelf zei ze steeds weer dat het wel ingewikkeld was. Ondertussen zat Jasper lekker in een draagdoek op m’n rug het tafereel gade te slaan.

De banden zijn vrij smal en erg hard. Er zit een harde beugel ter versteviging in. Die is overbodig als ze de banden goed vullen met zacht materiaal. Nu drukken de banden erg hard op mijn nekspieren en ik wil niet lang hiermee rondlopen.

Het materiaal van het rugpand, waar Jasper in zit, is vrij zacht. Dat vind ik positief. Verder vind ik het zitgedeelte zelfs voor mijn kleine dreumes te smal, er is geen ondersteuning van knie tot knie. Dus zijn beentjes hangen een beetje omlaag en hij heeft geen steun in z’n knieholtes. De regel voor veilig dragen ‘knietjes hoger dan de billetjes’ gaat hier niet op. Stokke zegt dat de MyCarrier gebruikt mag worden voor kindjes tot 15 kg. Maar dit gaat alleen over de belastbaarheid van het materiaal terwijl ouders dit kunnen lezen als dat de drager geschikt is voor alle kindjes tot 15 kg.

De schouderbandjes zakken van Jasper z’n schouders af, hoe strak ik ze ook doe. Hier kun je zien dat om zijn lies ook een bandje zit. De schouderbanden en de banden in de lies vind ik overbodig en niet fijn zitten. Hier kun je ook goed zien dat het harde harnas met aluminium plaat, tussen mijn rug en Jasper z’n buik zit. Ik vond dat niet fijn.

De drager zorgt er niet voor dat Jasper goed dicht tegen me aan zit, hij hangt behoorlijk naar achteren. Dat voelt voor mij een stuk zwaarder dan mijn Wompat bijvoorbeeld. In een ergonomische drager zit je kindje strak tegen je aan waardoor zijn gewicht goed verdeeld wordt over je lichaam. Hier roept hij na 2 minuten dragen ‘uit uit uit uit’.

Ik vind het geen fijne drager. Hij draagt niet ergonomisch voor het kind omdat de beentjes niet voldoende ondersteund zijn. Hij draagt ook niet ergonomisch voor de persoon die draagt omdat de versteviging veel te hard en te duidelijk voorgevormd is. Daarnaast vind ik de drager ook niet ergonomisch omdat bij het rugdragen het kind vrij los van je rug af hangt waardoor het gewicht aan je schouders gaat trekken.

Hieronder voorbeelden van draagzakken die wel ergonomisch zijn zowel voor het kind als voor de persoon die draagt. Met een blije zoon als model die ik hierin graag uren achter elkaar draag. Zie vooral het comfort bij Jasper, dat zijn knietjes ondersteund zijn van knieholte tot knieholte, knietjes hoger dan zijn billen. Daarnaast het comfort bij mij dat hij dicht en direct tegen mij aan zit en dat de banden zacht gevuld zijn.

Manduca:

Wompat preschool:

Een tijdje was ik al op zoek naar een draagdoek met turqoise, paars en rood erin. En ik kon maar geen mooie vinden. Dus toen ben ik er zelf eentje gaan ontwerpen. Ik zocht contact met Monique van Slings & Things en zij was meteen enthousiast om samen een Girasol Exclusive uit te brengen. Ik ben erg trots op deze Girasol Exclusive! Girasol draagdoeken zijn gemaakt van 100% katoen en worden geweven in Guatemala.

We hebben gekozen om twee verschillende versies uit te brengen. Eentje met een lichtpaarse weefdraad (inslagdraad) en eentje met een cyaanblauwe weefdraad.

Narumi heeft een lichtpaarse weefdraad, de naam betekent ‘groeiende schoonheid’ in het Japans.

Satomi heeft een cyaanblauwe weefdraad, de naam betekent ‘wijze schoonheid’ in het Japans.

Narumi en Satomi zijn in verschillende maten te bestellen bij Slings & Things

Dit is een tas die handig is als je je kindje in een draagdoek draagt want hij heeft een zacht breed hengsel en hij is te dragen als schoudertas en als rugzak. Als je je kindje op de rug draagt, draag je de tas als schoudertas en als je je kindje op de buik draagt, draag je de tas als rugzak. Maar het is ook een tas die je gewoon als fijne schoudertas kunt gebruiken. Ook als je geen kindje draagt.

Hij is heel persoonlijk geworden. Gemaakt van o.a. mijn zwangerschapsjeans, eentafelkleed (appeltjes), een uitgelubberd T-shirt (lucky cat), gehaakte kanten kleedjes van de kringloop, een stukje Indio draagdoek en wat restjes kobaltblauwe stof en ruitjesstof. Alleen de fournituren en een stukje jeans voor de achterkant heb ik nieuw gekocht.

Hier staat de Nederlandse beschrijving.
En het Engelstalige origineel vind je hier.

Omdat ik nergens goeie detailfoto’s (van met name de binnenkant) kon vinden heb ik er zelf een uitgebreide fotobeschrijving van gemaakt.

Ik heb de maten een beetje aangepast. Ik heb ‘m wat breder gemaakt, (40 cm) en wat minder diep (18 cm). Ik was zo eigenwijs om de banden toch in delen te maken want 3,50 m uit één stuk uit 1 jeans, dat gaat wat lastig. De bodem heb ik verstevigd met plakvlieseline.

Voor de binnenzakken heb ik niet meer naar de beschrijving gekeken, maar bedacht wat ik zelf handig vindt en wat ik in een andere tas veel gebruik.

Ik hou niet van klitteband. Daar blijf ik altijd met mijn kleding (of draagdoek!) aan hangen. Daarom heb ik een kliksluiting gemaakt die je kunt verstellen. Afhankelijk van hoe vol de tas is.

Op een van de banden heb ik de appeltjesvoering terug laten komen in een applicatie.

Op de andere band heb ik een aan de buitenzijde een haakje gemaakt voor een slingview mirror.

Aan de binnenzijde van de flap zit een extra bandje waar ik een draagdoek in vast kan zetten zodat ik die meteen kan pakken als ik ‘m open maak.

Aan de achterzijde 2 lussen om de tas als rugtas te dragen bij buikdragen.

Een van de buitenzijzakken is van een gehaakt kleedje gemaakt, dat ik gevoerd heb met rode stof zodat je het haaksel mooi in contrast duidelijk kunt zien. De hele tas is afgewerkt met een rode piping en alle jeans is met rode draad doorgestikt. Bij het verwerken van de piping heb ik de piping eerst tegen de buitenstof aan gezet en bij het voeren de hele boel eerst geregen voordat ik op dezelfde naad alles vast ging stikken. Daarna heb ik de hele voor flap nog eens doorgestikt.

Als laatste afwerking heb ik een Maneki Neko (Chinese gelukskat) op de voorzijde geplaatst.