Cathelijne van den Bercken

Cuba 2001

Todo el día música – de hele dag muziek)

18 september 2001

 

Het is een normale doordeweekse dag in Havana. Maar overal waar ik loop hoor ik son, salsa Cubana, musica! De muziek staat hard want het maakt deel uit van het normale leven. Het is een onderdeel van het huishouden, als achtergrond of om salsa te oefenen. Als gezelschap in die geweldige oude auto’s die hier rondrijden.
Het is warm, maar uit te houden. De Cubanen zijn veel op straat. Kinderen spelen met zelfgemaakte houten steps, volwassen kletsen een beetje wat.

  

De eerste dag ontdek ik Havana op m’n skates. Bij het Capitolio trek ik m’n skates aan. Binnen een paar seconden staan er wel 20 jongetjes op skates om me heen. Ze hebben hier afgeragde kunsstof skates, dus m’n glimmende aluminium frame valt op. Na een paar rondjes op het mooie marmer dat rond het Capitolio ligt, en wat slalomtrucs om steentjes, wordt ik door 4 jochies meegenomen op tournee door de stad. Asfalt is prima, op wat gaten in de weg na. Geweldig om tussen als die oude auto’s te skaten!

 

Ik huur een kamer bij Carmela. Berber was hier een paar weken geleden en heeft me voorbereid op een Cubaanse Tina Turner. Ik begrijp de gelijkenis niet zo. Ze runt de Casa samen met Jenny. Ik wordt erg hartelijk ontvangen door beide vrouwen. Als een vriendin van vrienden in Nederland, maak ik ze al blij door hier te zijn. En ze gaan stralen als ik met de cadeau’s van Berber en Sophie aan kom. Carmela is erg blij met de parfum en vitaminen. Later koop ik ook nog vitaminen voor Jenny. Voor Europese begrippen zijn ze al duur hier, maar voor de Cubanen zijn ze bijna een maandsalaris. De tijdschriften en het boek over Nederland worden steeds opnieuw bekeken en de foto’s worden al helemaal niet meer weggestopt. De volgende dag kan ik ook Rafael en Reinaldo, de kleinzoons van Carmela, bij maken met cadeau’s. Berber en Sophie, ze missen jullie. Rei heeft een paar foto’s van Berber meteen in z’n tijdschrift gestopt… De ring draagt hij ‘s avonds met trots, als hij optreedt met z’n bandje. Carmela neemt me mee en we worden vergezeld door Yul, een Colombiaan die ook bij Carmela logeert. Nu Carmela zich opgetut heeft om uit te gaan, berijp ik wat Berber bedoelt met de Cubaanse Tina Turner. Met pruik en knalrood gelakte nagels van zo’n 5 cm, helemaal mooi gemaakt, is Carmela de Celia Cruz in het kwadraat! Na het optreden van Rei in een ijskoud restaurant met airco, valt de warme vochtige buitenlucht als een deken om me heen. M’n bril beslaat.
We gaan naar het ernaast gelegen hotel met zwembad en openlucht disco. Hier komen alleen de rijke jonge Cubanen. Dat kan ook niet anders, de entree is 8 dollar en daar kun je zo veel bier en Cuba Libres van drinken als je wilt. Ik voel me niet zo op m’n gemak. Ik realiseer me dat dit wel heel snobby is. Ik ben blij dat Yul om 3 uur omvalt van vermoeidheid en de Cuba Libres. Eindelijk kunnen we met de piratentaxi naar huis.
  


Gisteravond zijn Lee, Connie en Corine aangekomen. Erg leuk om weer naast Lee te zitten en te kletsen! Vanmiddag nemen we de trein naar Santiago de Cuba, helemaal aan de andere kant van het eiland. Als ze daar internet hebben, mail ik weer.

_________________________

Cartera Cubana (Cubaanse postbode)

21 september 2001

hallo allemaal,

Dinsdag zijn we vertrokken met de trein. Van Havana naar Santiago de Cuba. Het is een 2e klas trein. D.w.z. geen airco, open ramen, maar er mag ook niet gerookt worden (in tegenstelling tot de 1e klas trein met airco).
Onderweg bij elke stopplaats komen verkopers de trein in. Ze verkopen voor een paar pesos eten. Witte bolletjes met ham of kaas, limonade of mani. Een blok zoete pindakaas. We zitten in de laatste wagon, tussen nog een paar touristen, maar vooral tussen de Cubanen. De achterdeur staat open waardoor de ondergaande zon erg mooi zichtbaar is.
Het is al een paar uur donker. Plotseling gaan alle lichten uit. Alleen het licht op de balkons blijft aan. We moeten gaan slapen. De lucht boven de trein is helder, maar in de verte kleuren de wolken oranje van de bliksem.

Na een oncomfortabele nacht komen we precies op tijd aan in Santiago. Wonderbaarlijk, want de trein vertrok toch met anderhalf uur vertraging.
We ontbijten met Elizabeth. Een Australische die naast ons in de trein zat. Gedurende de paar dagen dat we in Santiago zijn, komen we haar nog een paar keer tegen.

  

Santiago is een van de grotere steden in Cuba. Als we door de straatjes lopen, met spelende kinderen, geeft het meer het gevoel van een dorp. Ook omdat we steeds dezelfde mensen tegenkomen. Er rijden hier minder oldtimers rond dan in Havana. Wel veel Ladas en trabantjes. De stadsbussen zijn klassieke vrachtwagentjes, met de laadbak propvol Cubanen.

We bezoeken het Museo del Bacardi. Over de zoon van de rumfabrikant, die niks met de rum te maken heeft. Interessant, vooral de fototentoonstelling over het mixen van religies in Cuba (Santeria) is goed. Iedereen voelt zich Cubaan. Ook al is iemand van origine Spanjaard, Jamaicaan, Chinees of wat dan ook. Het beste uit verschillende religies wordt gebruikt om tot iets nieuws te komen.

Op de trappen voor het museum ontmoeten we de Cubaanse Marilyn. Ik raak met haar aan de praat. De volgende ochtend ontmoet ik haar weer in het parkje voor de Catedrale. Ze moet uitkijken voor de politie die op elke straathoek staat. Cubanen mogen officieel niet in contact komen met touristen.
Marilyn is erg blij met het T-shirt voor haar en eentje voor haar broer (heb ze niet voor niks helemaal hier naartoe gesleept). En ze is blij met de Arubaanse ziekenhuiszeepjes van Lee. Ze geeft met 2 brieven voor vriendinnen in Nederland. Ik zal ze voor haar posten zodra ik terug ben.

Dan is het tijd voor ontbijt. Ik ontmoet de anderen in een parkje verderop. Ze hebben al gezorgd voor brood, jam, sap en water. Omringd door de Cubanen die alle ander bankjes bezetten. En tegenover ons een eenzame gitarist die zacht een deuntje aan het oefenen is.

Er zijn hier in Cuba zo veel mogelijkheden om deze bijzondere mensen te fotograferen. Ze vinden het allemaal geweldig om gefotografeerd te worden. Ze geven snel hun adres om de fotos naar toe te sturen (en het liefst een doosje vitamines erbij).


Vandaag, de laatste dag in Santiago, heb ik gebruikt om rustig in m’n eentje door de stad te lopen. Om nog wat mooie foto’s te maken. Bij het Casa de la Trova (Huis van traditionele muziek) ontmoet ik Beatrice. Ze legt me alles uit voer de verschillende muziekstijlen in Cuba, terwijl we genieten van een live-optreden a la Buena Vista Social Club. Ze wilt met me gaan schrijven en ze geeft me een brief mee voor een Duitse vriend. Ik kan wel overseas postbode worden!

Vanavond nemen we de nachtbus terug richting het Westen. Als eerste zullen we het koloniale Trinidad aandoen. Ik kan niet op al jullie mailtjes reageren. Ik lees ze wel! Maar de verbinding is erg langzaam. Ik was halverweg dit mailtje en ineens viel alle electriciteit uit… Moest ik opnieuw beginnen bij een ander postkantoor, want het zou nog wel een paar uur duren. Ik mail weer gauw als ik de mogelijkheid heb.
Welterusten voor nu en tot mails!

liefs, Cathy


 

La comida Cubana (de Cubaanse keuken)

Datum: Mon, 24 Sep 2001 15:53:05 -0700

hallo allemaal,

Elke dag in Cuba begint met een strakblauwe lucht. Rond het middaguur komen er wat witte wolkjes vanuit de bergen richting zee. Rond 17.00 u regent het een half uur dikke druppels en daarna is er een mooie zonsondergang. Zo gaat het hier nu bijna elke dag want het is regenseizoen.

Van het vervolg van de gebeurtenissen in NY krijgen we hier niks mee. Behalve de toespraak van Castro dat hij het terrorisme en een oorlog veroordeeld. Dat zien we toevallig op de tv als we ergens in een schommelstoel op ons avondeten wachten.
Hoe zou Cuba zijn als Castro weg is? Overspoeld door Amerikanen? (die nu niet naar Cuba mogen van de Amerikaanse regering). Overspoeld door andere toeristen? (die er nu nog niet echt veel zijn). Nou, ik mis ze nog niet.
  

Na een nacht in de bus, met gezelschap van een fles cola, een fles rum en Elizabeth, zijn we in Trinidad. Een prachtig kleurrijk koloniaal stadje. Het staat op de Unesco World Heritage List. De koloniale sfeer is goed bewaard gebleven en de inwoners doen hun best om alles zo te behouden. Wat zijn hier mooie locaties te vinden. We hebben een gigantische kamer met nog groter dakterras in een Casa Particular.

We kunnen fatsoenlijk een handwasje doen. Het hemelwater wordt opgevangen in een grote ton. De kraan bij de wasbak staat in verbinding met die ton door middel van een ingenieus buizensysteem.
De vrouw des huizes maakt iedere ochtend een groots ontbijt. Met brood, eieren, koffie, jus en een geweldige fruitsalade met vooral ananas, banaan, mango en sinaasappel.

Avondeten doen we bij de mensen thuis in de Casa, of in een Paladar. Dat is ook eten bij de Cubanen thuis, maar dan is het meer ingesteld als eenvoudig restaurant. Ieder keer krijgen we enorme hoeveelheden eten voorgeschoteld. Kip, vis, Platano (gebakken banaan), verse banaan, morros y christianos (witte rijst met kleine kidney beans), witte kool, groene sla… Die 5 kilo die ik verloren had, daar komt zeker weer wat van aan hier.
En wie zei er dat er niks te eten te vinden is in Cuba? En dat we mueslirepen mee moeten nemen… Ik had er zelf geen plaats voor met al die cadeau’s. Maar Lee, Corine en Conny moeten nog een week lang leven op kaakjes, voordat ze op zijn!

 
Voor de overnachtingen, restaurants, taxi, bus, trein en touristische dingen, betaal je in dollars. Fruit op de markt en eten en drinken uit de soda’s (open ramen op straat), betaal je in pesos. Op straat drink je fruitsappen van mango, ananas of sinaasappel en je eet pizza (spreek uit als pisa). Het zijn kleine panpizza’s met kaas. Het tomatenprutje is vervangen door een paprikaprutje, erg lekker voor tussendoor! Ik heb het er wel voor over dat ik een beetje last van m’n maag heb als ik op straat eet. Maar het kan ook van airco in de bus komen.

  

Mijn beste aankoop de laatste tijd, is absoluut mijn stoere categorie C wandelschoenen. Ze komen goed van pas al reizende van A naar B. En vooral in de bergen als we naar de hoogste waterval van Cuba klauteren. Lopende door bergbeekjes ontdek ik dat m’n schoenen echt tot bovenaan waterdicht zijn.

 

Na een actieve dag in de bergen bij Trinidad gaan we een dagje met een luxe catamaran de zee op. Voor de kust liggen talloze kleine onbewoonde eilandjes. Bij een van de eilandjes gaan we voor anker om te gaan snorkelen. Alsof je in een warm aquarium rondzwemt! Die ene keer snorkelen in Tel Aviv stelde eigenlijk weinig voor nu ik hier zo’n uitgebreide flora en fauna onder water zie. Tot en met papegaaivissen aan toe (en ja, ze lijken echt op een papegaai die op z’n buik zwemt).
De kapitein heeft heerlijke kreeft gebakken. We lunchen op het eilandje, omringd door een grote familie leguanen. Er woont een Cubaans stel. Ze wonen om de 2 weken in Trinidad en om de 2 weken op het eiland. Ze houden het strand schoon en ontvangen ons vriendelijk.
Het uitzicht is erg goed. Een blauwgroene helder zee, een strakblauwe Caribische lucht en in de verte spierwitte wolkjes aan de horizon.

Morgenvroeg nemen we de taxi naar Viñales, de westpunt van Cuba. Nog meer groen, natuur, muziek, oude auto’s, tabaksplantages en lekker eten!

un beso, Cati

__________________________________________

las calles de la Habana (de straten van Havana)

dinsdag 2 oktober 2001

 

In de steden van Cuba rijden veel auto’s. Maar de snelweg is leeg. We nemen een taxi van Trinidad naar Vinales, 6 1/2 uur en 10 auto’s ingehaald. Het is erg leuk om nu eens overdag te reizen. Zo zie je tenminste wat van het landschap. Op ‘t platteland is het vervoer fiets, bus, paard, paard en wagen, tractor of open vrachtwagen. ‘s Morgens staan er veel mensen langs de straten en de snelweg. Op weg nar hun werk, wachtende op een lift met een van de vervoersmiddelen. Koeien liggen langs de weg te grazen. Aan een touwtje. Anders lopen ze weg.
We hebben een casa gevonden in Vinales. Een lieflijk dorpje met allemaal kleine gekleurde greoene en blauwe huisjes. Als een bungalowpark. Een klein huisje in de achtertuin is de keuken want er wordt gekookt op petroleum.
Een stukje verderop in de straat van onze casa slaat een oud vrouwtje kokosnoten uit de palm in haar voortuin. Ik krijg er eentje met een rietje voor m’n neus geschoteld. Het ‘agua de coco’ (cocoswater) in de onrijpe cocosnoot smaakt wee?g en muf, maar ik durf ‘m niet halfleeg terug te geven aan het aardige vrouwtje.

 

Net als alle mensen die ik al ontmoet heb, zijn de eigenaars van onze casa ook weer heel gastvrij en vriendelijk. ‘s Middags in de schommelstoel op de veranda komen de limonade (pure lemon met suikerwater), koffie (uit de achtertuin) en mojitos (typische Cubaanse mix van rum met lemon, suiker, water en mint) achter elkaar langs. Die zal ik missen, al kan ik ze ook wel zelf maken met de ingeslagen rum. Wat ik hier trouwens niet mis zijn mobiele telefoons. Niemand heeft er hier eentje. Raar he.

De omgeving is erg groen. Vruchtbare valleien omgeven door hoge rotspartijen die de vorm hebben van hooibergen. Heel bijzonder. We plannen een wandeltocht naar een dorpje in de bergen, bij de Aquaticos. Een volkje dat slechts 1x per week naar het dal gaat om zout en suiker in te slaan. Verder zijn ze overtuigd van de helende werking van het bergwater.
Uiteindelijk hebben we een deel niet eens hoeven te lopen. De aanhanger achter de tractor van een voorbijkomende boer is goed om ons een kilometer verder te brengen.
We vragen de weg aan een boerenmeisje die ons door het woud omhoog leidt want haar vriendin woont bij de Aquaticos. We worden ook hier weer heel gastvrij ontvangen. Oma maakt koffie en mangosap en vertelt ons de geschiedenis met een oude foto in haar hand.
Terug in het dal bij de boerenfamilie krijgen we nog overheerlijke sinaasappels. we maken het meisje blij met wat make-up spulletjes en 2 dollar. Ik ben het er eigenlijk niet eens om dollars te geven. Beter is pesos. Want een dollar is erg veel voor de Cubanen, die een inkomen hebben van zo’n 10 dollar gemiddeld per maand. Het is niet om zuinig te doen dat ik moeite heb met dollars aan particulieren te geven, maar als veel touristen dat doen, breng je wel de economie om zeep. Maar goed, we zijn met z’n vieren, waarvan er eentje stellig dollars wilt geven, twee het er niet mee eens zijn en eentje het niet weet. Dus wordt er aan het meisje gevraagd wat ze wilt. Dollars natuurlijk en dat krijgt ze. Dan heb je het dus niet begrepen en kun je het niet waarderen hoe de economie en het socialisme in Cuba in elkaar zitten.

Donderdag reizen we met z’n vieren naar Pinar del Rio. Ik heb al besloten dat ik daarna alleen met de trein door ga naar Havana. De anderen gaan een auto huren en willen nog meer van de provincie zien en ze hebben geen zin in de stad. Ze zullen pas de avond voordat het vliegtuig vertrekt in Havana zijn. Dat vind ik zonde want er zijn nog zoveel mooie dingen te zien en te doen in Havana. Lee realiseert zich dat ook en we gaan gezellig met z’n tweëen verder.
Het is 28 september, de dag van de revolutie en dus een nationale feestdag. De straten hangen vol met slingers en overhal hangen vlaggen aan de deuren. ‘s Avonds is er feest en een toespraak van Fidel live op tv.

 

 

  

 

Na een dag regen in Pinar del Rio reizen we terug naar Havana waar we heel blij ontvangen worden door Carmela. We zien meer van Havana. Zonsondergang op de Malecón, genieten van de oude auto’s, geweldige locaties zien, de revolutie, Che en Fidel begrijpen in het Museo de Revolucion. En foto’s maken, veel foto’s. Het is voor mij tijd voor de kapper. In 5 minuten is de achterkant bijgeknipt en sta ik 2 dollar armer alweer buiten.

  

Het is zaterdag en het regent. Plots staan Conny en Corine voor onze neus. Weggeregend in de bergen. Dan toch maar naar Havana. Lee en ik hadden al onze plannen en we gaan de stad in. ‘s Avonds gaan Lee en ik eerst heerlijk uiteten in een luxe paladar en daarna naar het optreden van Rei. Daarna stappen in Cafe Cantante met live Salsa Cubana en veel Mojitos… Lee gaat achteruit naar huis!

  

De laatste dag gebruik ik om nog wat muziek te kopen en natuurlijk rum en sigaren (ben even van m’n geloof afgevallen). Die laatste alleen om uit te delen natuurlijk!
Nu ben ik net weer thuis. Heb in Havana geen kans meer gehad om te mailen dus daarom nu. Het eerste wat ik gedaan heb nadat ik m’n vermiste rugzak opgegeven heb na 5 uur vertraging… Slaap lekker allemaal en tot gauw!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

zoek

myTaste.be